செம்மொழித்தமிழ்

          பயண மரணம்

பரபரப்பான சாலைகளில் தொடங்குகின்றன
நம் ஓட்டமிகு ஓயாத “காலைகள்“;
மின்சாரத் தொடர் வண்டித் தொங்கல்களில்
முடிகின்றன … நம் மயக்கந்தரு “மாலைகள்”.

பாற்கடலுமற்றுப் பஞ்சணையுமற்றுச்
சன்னல்களில் சாய்ந்தபடி
கணநேரச் சயனங்களுமுண்டு சில நாட்களில்

பூங்கா நகர்த் தூங்கா நிலையத்தில்
நடைபாதை சிமிண்ட் தளத்திற்குத்
தண்டவாளத்திலிருந்து தாவி ஏற முயல்கிறது
நகரத்தின் விரைவறியா – அச்
சின்னஞ்சிறு அணில் குஞ்சு.

யாரும் எதிர்பாராக் கணத்தில்
அதைக் கொத்தித் தூக்கத் துடித்த
காகங்களைத் தண்டவாளத்திலிறங்கி
விரட்டி விடுகிறார் அக்கிராமத்து மனிதர்

வலப்புறமிருந்து விரைந்து வந்த
தொடர்வண்டி ஏறிச் சின்னாபின்னமாகிறது
அச்சின்ன அணில்.

பேயறைந்து அவர் நிற்க
காகிதக் குவளைகளோடும்
கோக் பாட்டில்களோடும்
வாக்மென் பாதசாரிகளுடனும்
வருத்தமற்றிருந்தது
எப்போதும் போல் இயல்பாயிருந்தது அந்நிலையம்
பத்து நிமிடங்களுக்கு முன் தண்டவாளம்
கடந்தவன் ரத்தச்சகதியாக மாறியதையும் அமைதியாகப்
பார்த்ததைப் போல...
தப்பாய் போன அப்பாப் பழமொழி

குழந்தை பிறந்தவுடன்
அந்நாளின் காலண்டர்தாளைக் கிழித்து
நாற்பது பக்க நோட்டில் ஒட்டி
இன்னார் குழந்தை இந்த நாளில்
சுப ஜனனம் என்று மறக்காமல்
எழுதி ஆவணப்படுத்துவார் அப்பா.

கேஸ் சிலிண்டர் வந்தவுடன்
சோற்றுப் பருக்கையை நசுக்கிக்
காலண்டர் தாளால் காலப்பதிவு செய்வதும் அவர்தான்.

கழிவு நீர்த் தொட்டியைச்
சுத்தம் செய்த நாளைக் கூடத்
தாரால் தகரக் கதவில் அவர் எழுதியிருந்தார்.

வங்கி நாமினிக்காக
என் மனைவியின் பிறந்தநாளை
ஐ .ஓ.பி. மேலாளர் கேட்டார்;
அதையே நானும் அவளிடம்
தொலைபேசியில் கேட்டேன்
அதோடு கெட்டேன்.

அப்பாவுக்குப் பிள்ளை
தப்பாமல் பிறந்தானென்ற
பழமொழியும் இப்போது
தப்பாய் போனதெப்படி?
                       ரசி . . .   யாவற்றையும்

ஈரமாயிருக்கிர வரை
ஒட்டத்தான் செய்கிறது
மணலும் மனமும்.

பயமற்று பயணிக்கும் வரை
பாதங்களை வருடத்தான் செய்கிறது
அலையும் மலையும்.

இறங்கத் தயாராகிச்
சிறகுகள் விரிக்கும் வரை
மேல் பரப்பில் லேசாகவே பறக்கிறது
விமானமும் தன் மானமும்

ரசிக்கும் உள்ளம் இருக்கிறவரை
அழகாகவே சிரிக்கிறது
படித்த பள்ளியும்
சப்பாத்திக் கள்ளியும்.

இருக்கிற வரைக்கும்
வெறுப்பை மறுக்கும்
இனிய ரசனை யிருந்தால்
எதுவும் சிறக்கும்
மனம் மகிழ்ச்சியில் பறக்கும்.
                             மீனும் …. மீனாவும்

அலங்கார மீன்களுக்கிங்கே
அடைக்கலம் வீடுகள்தோறும்
செவ்வகக் கண்ணாடிச் சுவர்களை
முட்டி முட்டி அங்குமிங்கும் அலைகின்றன
தங்கமென மின்னும் அலங்கார மீன்கள்.

ஆற்றுமீன்கள் வறுபடுவதென்னவோ
அடுக்களை வாணலியில்…
பாவம் …
அதிலும் அவஸ்தை
அழகற்றவைகளுக்குத் தான்

மீனாகப் பிறந்தாலும்
மீனாவாகப் பிறந்தாலும்
அழகாயிருத்தல்
அவசியம் போலிருக்கிறது.
                                  பதிவுப் பதறல்கள்

எங்கும் எப்போதும்
உற்றுநோக்கிக் கொண்டேயிருக்கின்றன
கறுமைநிறச் சுழலும் காமிராக் கண்கள்.

யாவும் பதிவு செய்யப்படுகின்றன
முன்யோசனை ஏதுமின்றி
இயல்பாய் முகத்தைக் கோணலாக்கிச் செய்யும்
மூக்குச் சொறிதல் உட்பட

ஒரு குற்றவாளியைக் குறிவைக்க – நம்
அனைவரின் அசைவுகளையும்
வெட்கமின்றிப் பதிவு செய்கின்றன
அந்த எந்திரக் கண்கள்

தொடர்வண்டி நிலையங்களில்
துணியகங்களில் பேரங்காடிகளில்
அடுக்கக மால்களின்
ஆடை மாற்றும் அறைகளில்
கோவில்களில் குளியலறைகளில்
குற்றவாளிகளைப் பார்ப்பது போல்
நம்மைக் குறுகுறுத்துப் பார்க்கிறது.

முன்பெல்லாம்
போட்டோ எடுக்கும்
காமிரா மீது போர்வை போர்த்திப்
படமெடுப்பது வழக்கம்

இப்போது போகுமிடமெலாம்
நாம் போர்வை போர்த்திப்
போவதைத் தவிர
வேறு வழியில்லை…