சொல் வனம்
யாரோ வீசிய விதைகளிலிருந்து
சொற்செடிகள் அடர்த்தியாய்
முளைத்துக் கிடக்கின்றன
சில இனிப்பாய் சில கசப்பாய்
சுவையுணராச் சுதந்திரத்தோடு இன்னும் சில…
சொற்களால் வளர்ந்தவர்கள்கூட
இப்போது அந்தச் சொற்களைக் கண்டுகொள்வதில்லை
சொல்வனத்தில் சொக்கவைக்கும் இலைகளுண்டு
பேச்சுமயக்கத்தில் அவ்வப்போது மூர்ச்சையாவோரைத் தெளியவைக்கும் சர்வரோக நிவாரண சஞ்சீவிகளும் உண்டு
அவ்வனத்தின் சில சொற்கள்… விற்கள்
குத்தினால் குருதி கொட்டும்
சில சொற்கள் விஷ முட்கள், குத்தினால் புரையோடும்
பாராட்டு விழாக்கள் நடத்த அவ்வனத்தில்
பரந்த வெளியுண்டு – பிடிக்காமல் போய்விட்டால்
அவரோடு சமராட அமர்களமும் அங்குண்டு
அவ்வனத்தை யாரும் பட்டாப் போட முடியாது
சொற்கள் யாவும் சொந்தம் யாவருக்கும்
எனவே என் சொல்லென்று எவரும்
சொல்ல இயலா அளவுக்குச் சுதந்திரமாய்
பரந்து கிடக்கிறது சொல் அதிகாரம் செய்யும்
அச்சுந்தர வனம்
ஆதலால்
எவரும் நீரூற்ற அவசியமற்று
நீண்டு வளர்கின்றன
அந்தச்சொல்வனச்செடிகள்…
போலித்தனம்
சவத்தைச் சுற்றி ராப்பிணம் காத்து
கதறியழுகிற முகங்களில் போலித்தனம்
கோரப் பற்களாய் முன் துருத்தி நிற்கிறது
மனிதர்கள் வர வர நினைவு நாடாக்களை
நீட்டி இழுத்து இறப்பிற்கு முந்தைய நிமிடங்களை
மறுபடியும் மறுபடியும் விளக்குகிறான் அவன்
சோகமாய் முகம் வைத்துச் சொல்வதைக் கேட்கிறார்கள் அவ்வப்போது வருகிறவர்கள்.
நேற்றுவரைக் கட்டிப் புரண்டுச் சண்டையிட்டவனும்
ரோஜா மாலையோடு வந்தழுது
இன்னா செய்யா இனியவனாய் தன்னைத்
தரமுயர்த்த முயற்சிக்கிறான்
எதையும் விளங்கிக் கொள்ள
இயலா இயலாமையோடு
நீர் மாலை ஏற்கத் தயாராய்
இன்னும் விரைப்பைக் கூட்டுகிறது சவம்
பிணக் குறிப்பறியாப்
பிள்ளைகளானோம் நாம்
எழுதுகிறேன்
விபத்தில் சிக்கி யார் உயிருக்குப் போராடினாலும்
தன்னுயிர் குறித்துக் கவலைப்படாமல்
கடிது விரைகிறார் காப்புந்து ஒட்டுநர்
பெயர் தெரியாப் பெண்ணின்
பிரசவ அறுவைக்கும் ரத்தம் தர
ஓடுகிறான் உடன் பிறவாச் சோதரன்
தான் செத்த பிறகு
கண்களை எடுத்துக்கொள்ள
அனுமதிக்கடிதம் தருகிறார்
செவல்குளம் சுப்பராயதாத்தா
இறந்தபின் எரியூட்ட வேண்டாமென
தன்னுடலைத் திருநெல்வேலி
மருத்துவக் கல்லூரிக்கு எழுதிவைக்கிறார்
“பாலம்“ கல்யாண சுந்தரம் அய்யா
அவர்கள் செய்கிற யாவற்றையும்
சிலாகித்துக் கவிதை
எழுதிக் கொண்டிருக்கிறேன் நான்.
இசை
பிறந்த குழந்தை தூங்கும்
தூய வெண் தூளியாய்
மெல்ல அசைகிறது இசை
நெருக்கமும்
இறுக்கமுமற்ற
நெகிழ்வான குழந்தை மனத்தோடு
அருகிலே காத்திருக்கிறேன்
சுரங்களின்
கண்விழிப்பிற்காய்
பயணம்
காரையாறு அணைக்குள்ளே
கட்டவிழ்த்து விடப்பட்ட கலம் – தன்
விருப்பத் திசையில் விருட்டென்று
திரும்புவதில் வியப்பென்ன இருக்க முடியும்?
இறக்கப்படுவதற்குப் பாரங்களும்
இரக்கப்படுவதற்குப் பாவங்களும்
உள்ளவரை பயணப்பட்டுதானேயாக வேண்டும்.
இயக்கம்
இயங்கக் கூடாதபோது
இயங்காதிருத்தாலும்
ஒரு வகையில்
இயக்கம் தானே!
மலைமேலிருந்து இறங்கும்
சைக்கிள் காரனைப் போல
சில நேரங்களில்
இயங்காமல்தான்
இயங்க வேண்டியிருக்கிறது
நினைவு
எப்படித் தொடங்குவது
என்று யோசித்தே
முடிந்து போனது
நான் தொடங்க
நினைத்த கவிதையின் தொடக்கம்
சேவை
எதையும் எதிர்பார்த்து
இதையும் செய்யாதே
உதயம் என்பது யாரும்
உத்திரவிட்டு வருதவில்லை
இதயம் உள்ளவரையே
மண்ணில் தண்ணீர் ஊற்றெடுக்கும்
சேவை என்பது
செய்தித்தாளில்
படம் வருவதற்கல்ல
பேராசிரியர் முனைவர் ச. மகாதேவன், எம்.ஏ., எம்.பில்., பி.ஹெச்.டி
தமிழ்த்துறைத் தலைவர்,
சதக்கத்துல்லாஹ் அப்பா கல்லூரி (தன்னாட்சி),
ரஹ்மத் நகர், திருநெல்வேலி – 627 011.
0 comments:
Post a Comment